یک خیابان پایین‌تر

از ایستادن بقیه مشتری ها، فاصله گرفتنشان از دیوار شیشه‌ای رستوران و حس اضطراب متوجه شدیم که مسئله‌ای پیش آمده. خیلی توجهی نکردیم. شام‌مان را تقریبا تمام کرده بودیم. کمی بعد چند نفری خود را زیر میزها پنهان کردند. یکی از کارکنان رستوران چیزی می‌گوید. اخبار را روی گوشی چک می‌کنم. تیر اندازی در منطقه دهم و یازدهم و بمب گذاری در استادیومی در پاریس. مکان فعلی تیر انداز هنوز نامعلوم. درهای رستوران را می‌بندند. ناگهان یادم می‌آید که ما در یازدهم هستیم. کسی پیشنهاد می‌دهد همه برویم به طبقه بالای. فضای کوچکی‌ست: چند صندلی و دستشویی‌ها. نهایتا ده نفر می‌توانستند آنجا جای بگیرند. مرد جوانی که قبلا خبر انفجار را اعلام کرده بود مخالفت کرد:‌ «این ساختمان قدیمی است، امن نیست که همه بالا برویم.» همانجا ماندیم. بعضی زیر میز‌ها پنهان شدند. همه مشغول تماس گرفتن شدیم. ‌«ممکن است شنیده باشید خبرها را. من زنده‌ام. نترسید…» و این عجب تماسی‌ست! خیلی وقت‌ها، بعد از تماس با پدر و مادر، با ترس مسخره‌ای کلنجار می‌روم : اگر این آخرین تماس ما بود چه؟ این بار این فکر چندان مسخره و دور از ذهن نبود.

کمی بعد می‌روم طبقه بالا، یکی از کارکنان رستوران آنجاست و چند نفر دیگه که دارند آرامش می‌کنند. دارد می‌لرزد. با صدای بریده بریده‌ای می‌گوید که مرد مسلح را دیده که سلاح به دست از جلوی رستوران عبور می‌کرده.

فکر کردم اگر سرش را چرخانده و رستوران را به رگبار گرفته بود چه می‌شد. فکر مرگ به طرز غیر منتظره‌ای قابل قبول و نه‌خیلی‌ ترسناک بود…

تیم پلیسی تا بن دندان مسلح از داخل خیابان باریک بیرون گذشت. کمی بعد خودروی آتش نشانی با سرعت عبور کرد. شنیدیم که هر دو طرف خیابان را پلیس گرفته. اخبار را پیگیری می‌کنم. باتاکلان. روی نقشه دنبالش می‌گردم. یک خیابان پایین‌تر است!

چند ساعتی همان‌جا ماندیم. برنامه‌ریزی کردیم برای بهترین مسیر پیاده رفتن تا خانه. حدود یک و نیم شب، گفتند که با آرامش خارج شویم، فقط یک مسیر باز است. کمی بعد پیاده به سمت خانه راه افتادیم. پلیس‌ها، ژاندارم‌ها، یگان های ضد تروریستی و ارتش در خیابان ها حضور داشتند، انگشت روی ماشه، صورت‌ها بعضا پوشیده. افراد را از کرکره‌های پایین کشیده‌شده‌ی یکی دو بار و رستوران نزدیک به آرامی تخلیه می‌کردند. از میدان «اپرای بستی» (‌Opera – Bastille) عبور کردیم (قرار بود شنبه شب برای تماشای اپرا بیاییم!) و ایستگاه قطار لیان (Gare de Lyon). پلیس چند نفری را که در خیابان بودند به دور از مرکز حادثه هدایت می‌کرد. بعد از آن به جز پلیس تقریبا هیچ‌کس در خیابان‌ها نبود. سکوت مرگباری حاکم بود. کسی کلمه‌ای نمی‌گفت. فقط صدای قدم‌ها بود که سکوت را می‌شکست. چهل دقیقه بعد به خانه رسیدیم.

اخبار را دنبال می‌کنم. پخش زنده فرانس۲۴. از محل یکی از رستوران های مورد هدف حرف می‌زنند. بلوار ولتر (‌Boulevard Voltaire). به وضوح یادم می‌آید. رستورانی که مقصد ما بود، جای محبوب و طبیعتا شلوغی بود شب جمعه و ما میز رزرو نکرده بودیم. رفتیم اسم‌مان را دادیم و تصمیم گرفتیم که نیم ساعت انتظار را در کافه‌ای همان اطراف سپری کنیم. خود را به خیابان اصلی نزدیک رساندیم و در یک کافه خیلی معمولی پاریسی نشستیم. بیرون بودیم. حتی در فصل سرما کافه‌ها فضای بیرون را باز نگه می‌دارند. به لطف و کمک لامپ های گرمایی. کافه سر نبش خیابان بود و همانطور که نشسته بودیم تابلوی خیابان توجهم را جلب کرد. بلوار ولتر. با توجه به آشنایی قبلی که با نوشته‌های این فیلسوف فرانسوی داشتم، اسم خیابان در ذهنم ماند. دفعه بعدی که این اسم را شنیدم، لابه‌لای خبرها بود. خبرها را تا پنج صبح دنبال می‌کردم. خوابیدن جوابی نامربوطی به این حوادث می‌نمود.

بعد از ظهر شنبه، با بی‌حوصلگی و سردرد از خواب بیدار شدم. لباس پوشیدم و به سمت سوپرمارکت نزدیک راه افتادم. ابرهای غلیظ خاکستری آسمان را پوشانده و هوا سنگین بود. داخل سوپرمارکت همه چهره‌هایی گرفته داشتند. اصل در سوپرمارکت بودن تجربه متفاوتی بود. به نظر مسخره می‌رسید که همین چند ساعت پیش بیش از صد و بیست نفر کشته‌ شده‌اند و حالا من دارم سبد گوجه را زیر و رو می‌کنم تا سفت ترها را پیدا کنم. به خانه که بر می‌گردم مشغول غذا درست کردن می‌شوم. اسپاگتی با سس گوجه-ریحان، فلفل دلمه‌ای، قارچ، مرغ و پنیر گودا. اما انگار حواسم نیست. آب داغ دستم را می سوزاند. رشته های اسپاگتی روی کابینت پخش می شوند. دو برابر اسپاگتی‌‌ها سس درست می‌کنم. به‌ هم ریخته‌ام.

غروب شنبه با چند نفر دیگر از دوستان آمریکایی که با هم در یک ساختمان همسایه‌ایم، جمع شدیم. خیلی طولی نکشید تا فضای ملایم و لبخندها تبدیل شد به صحبت های سیاسی و بلند خواندن تحلیل ها از روی اینترنت و تبادل نظر، و البته احساساتی که هیچ‌کدام‌مان نمی‌توانستیم به درستی بفهمیم‌شان، چه برسد به ابراز. به نظر نمی‌رسد کسی بداند چه احساسی باید داشت پس از چنین حادثه‌ای، چه برسد به این‌که چه باید کرد…

یکشنبه، تمام روز را در تخت‌خواب بودم، بی انگیزه، بین خواب و بیداری. پرده برقی بیرون پایین کشیده و اتاق تاریک است. کابوس‌ها شروع می‌شوند…

یک فکر در “یک خیابان پایین‌تر”

  1. «کمی بعد بالا می‌روم طبقه بالا، یکی از کارکنان رستوران آنجاست و چند نفر دیگه که دارند آرامش می‌کنند. دارد می‌لرزد. با صدای لرزانی می‌گوید که مرد مسلح را دیده که سلاح به دست از جلوی رستوران عبور می‌کرده.
    فکر کردم اگر سرش را چرخانده و رستوران را به رگبار گرفته بود چه می‌شد »،

    یاد لحظه ای افنادم که فرد مسلح رو تو ماشینی که به طرف ماشینمون رگبار گرفت، رو دیدم.

       0 likes

  2. اوه شما پاریس هستین چقدر ترسناک بوده در اون موقعیت. ما دورادور اخبار پاریسو دنبال میکنیم. متاسفانه داعش همه جا رخنه کرده . مراقب خودتون باشین

       0 likes

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *