امریکا

آمریکا که میام انگار نمیتونم بنویسم، یه حسی پیدا میکنم مثل وقت هایی که به این نتیجه میرسی که دوربینت رو بذاری کنار و از اون لحظه فقط لذت ببری. اصلا نمیدونم از کجا شروع کنم! از آمریکا نوشتن بدون اینکه شدیدا مجذوب و مبهوت به نظر برسی غیر ممکنه… در مجموع، بدون تعارف، من از آمریکا خوشم اومد، بیشتر از انتظار خودم، از آتلانتا، از سرسبزی بی نظیرش در عین حالی که یک ابرشهره (Metropolitan Area)، از هوای گرم و بعضا شرجیش که عجیب آدم رو یاد اهواز مینداره!،  از سنجاب های تو خیابون، از دارکوب توی حیاط پشتی (یا یه کم اونور تر!)، از مرغابی هایی که زیر سایه درختی تو پارکینگ مرکز خریدی ولو شدن، از گرمی و آرامش خیال مردمش…

این سفر قبل از رفتن، دوربین رو گذاشته بودم روی میز کنار پاسپورت و یه سری چیز دیگه ،قشنگ که یادم نره و حتما ببرمش، صبح قبل از پرواز که بیدار شدم، دقیقا پاسپورت رو برداشتم، همه بقیه چیزها رو جا گذاشتم همونجا! ولی خب خدا این گوشی ها رو ازمون نگیره! خلاصه یه سری عکس هست در ادامه مطلب (“Continue Reading”) که میتونید ببینید…

ادامه خواندن امریکا

امنیت

اولش اینقدر هیجان زده ای که اصلا به چشمت نمیاد، دفعات بعدی دیگه خسته میشی از صف طولانی بازرسی، از اینکه “لپ تاپ رو از کیف خارج کنی و بذاری توی سبد” به اضافه کفش و کلید و کمربند و غیره، از جواب های تکراری به سوالات تکراری “اینجا چکار میکنی؟” و “اونجا میخوای چکار کنی؟” دادن، از اینکه هر بار ازت عکس بگیرن و انگشت نگاری و غیره. از اینکه وقتی چمدونت رو که تحویل بار داده بودی تحویل میگیری، داخلش یادداشت پیدا میکنی از “مدیریت امنیت حمل نقل” (Transportation Security Administration) آمریکا که “آقا ما چمدونت رو زیر و رو کردیم!” (این قضیه احتمال زیاد مربوط به پرواز داخل آمریکا از آتلانتا به نیویورک بوده، نه پرواز بین المللی)

همه اینها که همه کم و بیش سرشون میاد، ما امتیازات ویژه ای هم داریم، شامل:
برچسب قرمز امنیتی که بعضا پشت پاسپورت میخوره، نگاه های سرشار از تعجب و شگفتی مامور های هواپیمایی به جلد پاسپورت که سعی میکنن بفهمن این پاسپورت از کدوم کشور اومده و قیافه دیدنیشون وقتی اسم ایران رو میبینن (خصوصا تو فروددگاه های آمریکا!)، “چند دقیقه منتظر بمونید” های مناسبتی، این دفعه آخری هم که توفیق پیدا کردیم خدمت بر و بچه های پشت صحنه مرز و گمرک آمریکا تو فرودگاه دابلین برسیم، همونجایی که برای “چند تا سوال” آدم رو میبرن!

به یک مرحله ای میرسی که دیگه حالت از هر چی امنیته به هم میخوره…

پا.نوشت:
-حالا اینقدر هم که به نظر میرسه شاکی نیستم ها! :دی

-اگر توجه کرده باشید، یه لینک به گوگل.پلاس اضافه شده گوشه وبلاگ، از اونجایی که دسترسی به گوگل.پلاس از ایران ظاهرا راحت تر از فیس.بــوک هست و یک امکان خیلی جالبی هم داره که خودش عکس ها رو از توی گوشی اندرویدی آپلود میکنه تو سرور و پروسه انتشار تصاویر خیلی خیلی راحت تر میشه، از این به بعد احتمالا عکس زیاد میذارم تو گوگل.پلاس. فقط اخطار میدم که ممکنه تصاویری از خودم هم باشه، اگه نمیخواید منو ببینید (خودم هیچ علاقه ای ندارم نویسنده هیچ وبلاگی رو ببینم) فعلا نرید تا من یه فکری به حال اون عکس ها بکنم…

پنجم

چند روز پیش ایمیلی زدم بهشون که ببینم بالاخره چی شد، چرا جواب نمیدن بعد سه هفته، در حالی که نمیدونستم دو سه روز بعد از اینکه من پریدم اومدم آمریکا برای تعطیلات، نامه قبولی و حتی فرم i-20* با پست رسیده ایرلند! دانشگاه ایالتی مینه.سوتا واحد مورهد (Minnesota State University—Moorhead) یه دانشگاه بزرگ هست وسط ناکجا آباد روی مرز ایالت داکوتای جنوبی (South Dakota) و مینه.سوتا در شهر Fargo-Moorhead (نصف شهر تو این ایالته، نصف دیگه ـش تو اون یکی!). مجموعه همه شهر تشکیل شده از سه تا دانشگاه و خیابون های وسطشون، تقریبا همین! (نقشه | ویکیپدیا) جمعیت مجموع دو تا شهر روی هم دیگه حدود دویست هزار نفر بیشتر نمیشه. نزدیک ترین شهر که بشه واقعا اسمش رو “شهر” گذاشت هم میشه مینیاپولیس، پایتخت ایالت مینه.سوتا، چهار ساعت رانندگی ناقابل! متوسط دما تو زمستون منفی هجده درجه هست همراه با برف سنگین و طوفان و اینا! به نظرم به جای دانشگاه، زندان فدرال میساختن تو این دهات به مراتب موفق تر بودند. :دی

احتمالا این سوال پیش میاد که من چجوری این دانشگاه وسط ناکجا آباد رو پیدا کردم و چرا اپلای کردم. خب علل مختلفی دخیل بودند. بالاخره دانشگاه بزرگی هست خودش برای خودش، شهریه ـش به طرز مسخره ای ارزونه، همینطور خوابگاه (نصف هزینه خوابگاه تو نیویورک)، و اینکه فکر میکردم قبولی تضمین شده ست (گرچه الان که دوباره نگاه کردم دیدیم خیلی هم تضمین شده نبوده، به خیر گذشت!)، خلاصه یه جورایی، به عنوان راه حل آخر گذاشته بودمش ته لیست که اگه همه بقیه نشدند، لااقل این یکی بشه، به هر حال دانشگاه بدی هم نیست، از موقعیت جغرافیاییش که بگذریم…

 *: فرم i-20 فرم واجد شرایط بودن برای حضور قانونی به عنوان دانشجو در آمریکاست و مدرک اصلی برای گرفتن ویزا برای ورود…